Balkanlar’dan Kısa Notlar-I (Kosova ve Karadağ)

Uzunca bir süredir, yeni yerler görme fırsatım olamadı belki ama baktım ki yaz kapıda (hatta ben yazıyı bitirene kadar çoktan sandaletlere geçtik bile). Bundan sebep iki yılı aşkın bir süredir farklı ülkelerine gittiğim Balkan topraklarını, aldığım notları sizinle paylaşmak isteğindeyim. Özellikle o bölgelere gitmek isteyenlere ufak bir yardım etmesini isterim, henüz gitmeyi düşünmeyenler için ise gitme isteğini doğurursam ne mutlu bana.

Balkanlar’dan ne kastedildiğine gelince Türk Dil Kurumu (TDK)’nu kaynak alarak Hırvatistan, Sırbistan, Karadağ, Kosova, Slovenya, Arnavutluk, Makedonya, Bosna-Hersek, Bulgaristan, Romanya, Yunanistan ve Trakya’yı içine alan bölge tanımlaması yapmak mümkün.

Dağılan Yugoslavya’dan sonraki yeni ülkelerin vize istememesi (gerçi Hırvatistan Temmuz 2013 tarihinden bu yana vize zorunluluğu getirdi), yakınlığı, göçmen olarak gelen pek çok ailenin köklerinin yaşadığı yerleri görme isteği gibi farklı sebeplerden dolayı bölgeyi ziyaret eden Türk turist sayısı gün geçtikçe artıyor. 

Yunanistan ve Hırvatistan dışındaki ülkeleri ziyaret edecekler için yanlarında taşıyacakları Türkçe gezi kitapları yok, önceden söylemekte fayda var. Bir tura bağlı olmadan bağımsız olarak gidecekseniz ve benim gibi gitmeden önce/gezerken yanınızda yazılı kaynak istiyorsanız (ve de İngilizce biliyorsanız) Lonely Planet’in hazırladığı İngilizce basılmış olan serileri ideal oluyor. İnternet üzerinden de sipariş vermek, hatta bölgesel olanları bölüm bölüm satın almak mümkün. Bu şekilde isterseniz çıktı alıp yanınızda taşıyabilir, isterseniz akıllı telefon ya da tabletinize yüklerek her yere götürebilirsiniz (dosya pdf olarak geliyor ve 5 kere indirme hakkınız var). İlk olarak Belgrad (Sırbistan)’a gideceğim zaman kullanmaya başladım Lonely Planet’i, çok da faydalı oldu. 

Gelelim benim notlarıma:

2012 Mayıs’ında yapmış olduğum Sırbistan seyahatinden sonra Balkanlarda daha fazla yer görmek istediğime karar vermiştim. Daha önce gidenlerden aldığım tavsiyeler ve farklı kaynaklardan görüp gitme isteğim oluşan (ama vize zorunluluğu gelen) Hırvatistan coğrafyasına çok yakın olduğu için alternatif oldu Karadağ. Kurban Bayramı için gitmeye karar verdik ancak zaman açısından kısıtlıydık, programı yapmakta da geciktiğimiz için doğrudan başkent Podgorica’ya ya da Tivat’a uçma şansımız olmadı. Hal böyle olunca yakındaki ülkelerden birine uçup, oradan karayoluyla Karadağ’a geçmeye karar verdik, yol arkadaşım Şahika ile (daha önce yapmış olduğumuz Macaristan seyahati için tıklayınız). Uçak saatleri, bilet fiyatları derken Priştine’ye (Kosova) bilet aldık.

KOSOVA

(Kosova İl ve Belediye Sınırları- kaynak: http://tr.wikipedia.org/wiki/Kosova)
İlk bilgi: 1999-2008 arasında Birleşmiş Milletler’de olan ancak tek taraflı bağımsızlık ilanı ile Sırbistan’daki özerk bölgeden Avrupa 50. ülkesi olmuştur. Nüfusu yaklaşık 1.8 milyon olan bu genç ülkenin halkı çoğunlukla Arnavut. Arnavutça ve Sırpça’nın yanısıra bölgesel olarak Türkçe de konuşulan diller arasındadır.
 
KosovaKaradag_PristineHavaalani
Pegasus’un tarifeli seferiyle İstanbul Sabiha Gökçen Havaalanı’ndan Uluslararası Adem Jashari Havalanı’na uçtuk. Ekim 2013’de modern bir havalanı açıldı ama biz gittiğimizde küçük bir havaalanına iniş yapılıyordu. Dış hatlara gelince uçaktan inip direk pasaport kontrolü kuyruğuna giriliyor, sonrası bavulları alıp binanın dışına çıkılıyordu (Priştine’nin şimdilerde daha konforlu bir havaalanına kavuştuğunu düşünüyorum).

Havaalanı, şehir merkezine yaklaşık 20 km mesafede ve otobüs imkanı çok kısıtlı. Dışarda bekleyen taksilere binince daha pahalı oluyor bilgisini alınca, oradakilerin yardımıyla şehirden taksi çağırdık. Arka otoparkta beklerken farkettik ki, korsan taksiciler Priştine’de mevcut. 
 
Bir süre bekledikten sonra geldi taksimiz, şoför ingilizce biliyordu ve bayağı yardımcı oldu. Önce otogara uğrayıp akşam için biletlerimizi alıp, bagajları emanete bıraktık (dip not: otobüs biletinde koltuk no vs yok, emanet için bagaj başı 1€ aldılar). Aynı taksi ile şehrin merkezine devam ettik (şehre kadar anlaştığımız 10€’ya ek olarak otogardan indiğimiz yere taksimetrede yazan 5€ daha aldı).
Şoför bizi şehrin can damarlarından biri olan Rahibe Terasa Bulvarı (Bulevardi Nene Tereza)’na yakın bir yerde indirdi. Yayalaştırılmış olan caddede cafe-barlar, kitapçılar vs var, bir nevi Priştine’nin İstiklal Caddesi. Turizm bürosundan harita almak istedik, ama soru sorduğumuz çoğu kimse yardımcı olamadı, en sonunda aynı cadde üzerindeki Swiss Diamond Otel’inden şehrin haritasını bulduk 🙂
 
KosovaKaradag_PristineRingsFood

Hava sıcaktı ve acıkmıştık. Cadde üzerindeki Rings Food Wine& Cafe ‘de yemek yedik. Farklı yaşlardan pek çok müşteri vardı mekanda, bir de Birleşmiş Milletler Birliği’nden olduğu anlaşılan askerler. Menüde pizza, makarna, salata gibi farklı seçeneklerle yerel ve farklı bölgelerden şaraplar da bulunuyordu. 

KosovaKaradag_PristineCami

 

Rahibe Terassa Caddesi’nin “Bağımsızlık Parkı” tarafından çıkıp geleneksel ticaretin olduğu kısmına geçtik. Çarşı Camisi’nin önünden geçip Kosova Müzesi’ne yöneldik ama pazartesi olması dolayısıyla kapalıydı (kendime not: başka ülkelerde müze günlerini ve saatlerini kontrol etmeyi unutmamak gerek). 






Saat Kulesi (Sahhat Kulle)’sinin dışardan fotoğrafını çekip İbrahim Lütfü Caddesi üzerindeki Fatih Camii’ne girdik, Namaz saati olduğundan kalabalık bir cemaat vardı (arife günü olmasının da bir etkisi olsa gerek) biz de avlusunda biraz soluklandık. 



KosovaKaradag_PristinePazar

Biraz daha dolaşınca “pazar alanı”na ulaştık. İrili ufaklı standlarda satılan farklı markalarda sigaralar, mutfak araç gereçleri, ahşap materyaller, açıkta satılan tavuklar, daha akla gelmeyecek bir çok farklı malzeme. Çevredeki dükkanların vitrinlerinde Kurban Bayramını kutlayan yazılar da görmek mümkündü. 

KosovaKaradag_PristineBira

Fotoğraf çekerek tekrar Rahibe Terrassa Bulvarı’na geri döndük. Artık güneş gücünü kaybetmiş, gün yavaş yavaş akşama dönmeye başlamıştı. E yorgunluk atmak, keyif birası içmenin de tam vaktiydi. Küçük meydana bakan Corner Coffee Bar’da oturup, yerel bira olan Peja (kuzeybatı sınırındaki şehir- Türk adı İpek)’nın tadına baktık. 


KosovaKaradag_PristineKiliseIkili

Otogarın şehir merkezinden yürüme mesafesinde olduğunu farkettik. Yürüyüş sırasında bakımı devam eden Rahibe Therassa kilisesine uğradık.




Okuduğum bloglarından otobüs içinde servis olmayacağını hatırlayıp, su ve atıştıracak birşeyler satın aldık. Kısacası Priştine merkezde sakin zaman geçirdik, bir anlamda kendimizi Karadağ kısmına hazırlamış olduk. 

Gitmek istediğimiz güzergahta sadece Barileva Turist firması hizmet veriyor ve günde bir kere karşılıklı sefer yapılıyor (seferin tam adı Priştine-Ulcinj). Otobüsümüz yerel saatle 19:00’da hareket etti, bir saat 40 dakika sonra “Bobi” tesisinde mola verildi (market, restorant ve arka kısmı motelden oluşuyor), şoför inerken 10 dakika mola demişti ama bir saat sonra hareket ettik 🙂 Neyse yolculuk sırasında pasaportlarımız toplandı, moladan yaklaşık 40 dakika sonra Kosova sınırına gelindi. Otobüste 10-12 kişiydik (bizim dışımızda Arjantin pasaportlu iki çift vardı), fazla bekleme yapmadan sınırı geçtik. Virajlı dağ yolundan 20 dakikalık otobüs yolculuğundan sonra Karadağ sınırından  da sorunsuz geçtik. 

 

KARADAĞ (MONTENEGRO)

(Karadağ Belediyeler Haritası- kaynak: http://en.wikipedia.org/wiki/Montenegro)
İlk bilgi: 1992’de Yugoslavya’daki Federal devletinin ilanının ardından 2003 yılında Sırbistan-Karadağ olarak bağımsızlıklarını ilan etmişler ki aslında iki başkent/ iki ulus olarak varlıklarını sürdürürken 2006 yılında yapılan referandumun ardından Karadağ bağımsızlığını ilan etmiştir. Nüfusu yaklaşık 700.000 olan ülkede, başkent Podgorica ve biralarından bildiğimiz Nikšić dışında şehirler 50.000 kişinin altındadır.  

Sınırı geçtikten sonra Rozaje’de otobüse binenler ve inenler oldu. İkinci mola için “Dolina”da durduk. 1980-90’lardaki Türkiye’deki yol durakları gibiydi; içerde sigara içenler, yüksek sesle konuşanlar tam dumanaltı bir ortam. Açlık başlayınca çorba sorduk, sadece “gulaş” vardı (daha çok etsuyu ve makarna taneleriydi, beğenmedik). Podgorica otogarına vardığımızda sabah saat 3 civarıydı. Biraz bekleme, taksicilerle zorunlu olan muhabbetin ardından Meridien Car Rental‘dan yapmış olduğumuz rezervasyonu iptal ettik. Saat 06:00 hareketli Dubrovnik otobüsüne bilet aldık (O kadar uykusuzduk ki, yaklaşık 2 saatlik yolculuğun nasıl geçtiğine dair hatırladığım fazla birşey yok, ne yazık ki).

Kotor
Akdeniz’in en büyük (çoğu tanımlamaya göre tek) fiyorduna da ismini veren Kotor, Lovcen Dağı ile koy arasında yeralan, küçük bir yerleşim. Eski şehir (Stari Grad) dağa yaslanmış, 9.yy’da yapımına başlanan şehir surları ile çevrili; taş binaları ve mermer kaplı sokaklarıyla görülmesi gerekli bir Akdeniz kasabası. 

Suriçinde kalmaya karar verip, tatil planını yaparken, okuduğum bloglardan birinde tavsiye edilen D&Sons Apartment‘ta rezervasyon yapmıştık. Kotor’a gidince farkettik ki “eski şehir”deki evleri, çoğunlukla renove edip, pansiyona dönüştürme eğilimindeler (yeni öğrenilen kelimeler: sobe=oda, apartmani=suit). 
D&Sons’un sahibi Drajen bizi otogardan aldı, henüz oda boşaltılmadığı için eşyalarımızı bırakıp, kahvaltı yapmak için şehirde turladık. Tabii ki öncesinde ana giriş (Sea Gate) kapısındaki turizm ofisinden harita aldık. 

KosovaKaradag_KaradagSahilHarita

 

KosovaKaradag_KotorDojimi
“Dojmi” ana kapının dış tarafında kış bahçesi görünümlü bir cafe, yerel tatlardan daha çok uluslararası bir mutfağı var: (daha sonra benzer konseptle çok karşılaştık) omlet, sandviç siparişi verdik. Gelen sebzeli omlete “kajmak– kaymak” eşlik ediyordu. Farklı Balkan ülkelerinde yediğim kaymak Türkiye’dekilere göre daha peynire yakın bir tat. Kahvaltılarda kullanıldığı gibi farklı sandviçlerde ve krep içlerinde de sık sık rastlamak mümkün. Siyah çay (bildiğimiz çay yani) istedik, bal ve limonla geldi. Sonrasında içtiğimiz kahve güzeldi.

Burada bir parantez açmak gerek sanırım. Karadağ ve  Kosova’da çok sık karşılaştığımız bir durum oldu: çay olarak sipariş verdiğinizde (aksini belirtmezseniz) genelde yeşil çay geliyor. Demlemeden daha çok sallama olarak gelen çaya, porsiyonluk bal ve limon/ taze limon suyu eşlik ediyor. Ancak alışık olduğumuz tavşan kanı demlenmiş çay bulmak neredeyse imkansız.

Kahvaltı sonrası pansiyona dönüp, biraz dinlenip (kendimize gelip) fotoğraf makinelerini alıp kendimizi Kotor sokaklarına attık.

 

KosovaKaradag_KotorSokaklar1

 

Şehirde dolaşırken, dar sokaklardan bir anda küçük meydancıklara çıkmak mümkün. Meydanlar genellikle çevredeki cafe-barlar veya restaurantların masalarıyla dolu.  

KosovaKaradag_KotorTryptonKatedrali
(Tryphon Katedrali

Bu meydanlardan birinde, karnımızın gurultusuna daha fazla dayanamayarak Tryphon Katedrali’ne yakın bir yerdeki City Bar’a oturduk. 

KosovaKaradag_KotorCityBarKrep

Menüsünde ağırlıklı makarna, pizzalar vardı. Şahika çorba, ben “krep” sipariş ettim. Genelde olanın aksine peynir-jambonlu olan hafif kremalı olan krep dürüm gibi sarılmış, galeta ununa bulanmış ve hafif kızartılmış olarak geldi önüme. Tahmin edileceği üzere kajmak ile servis edilmişti, yanında salatalık turşusu (Türk usülü tuzlu diil; tatlımsı olanlardan).

KosovaKaradag_KotorFolklorEkibi
Yemeğin sonunda Katedral tarafından gelen müzik sesi bizi o tarafa yönlendirdi. Kotor folklör ekibi diyebileceğimiz kostümlü bir grup, bandosuyla beraber Meydan’a geldi. Ufak bir gösteri yaptılar.
KosovaKaradag_KotorMidye

Öğle yemeğini geç yiyince, akşam geç saatte acıktık. Neyse meydanlardan birine bakan bir pizzacıya oturduk (evet burada pizza yerel bir tat gibi, ama amacımız başka ;)). Oturma sebebimiz ise midye yapıyor olmalarıydı. Siparişi verdikten hemen sonra pişen sarımsak ve domates kokusunu almaya başlamıştık. Çok geçmeden çukur bir kase içinde domates soslu midyelere kavuştuk ve dakikalar içinde sildik süpürdük 🙂 Yerel bira olan Nikšićko Pivo’dan tatma imkanı bulduk.

 

KosovaKaradag_KotorYagmur

Ertesi sabah vakitlice uyanıp, bir gün önce deneyip beğendiğimiz Dojmi’de aldık soluğu. Kahvaltı sırasında yağmurun başlamış olmasıyla bizim günlük planlarımızda aksamaya yol açtı. Ancak gelen turist gruplarını görmek ve insanları gözlemlemek açısından faydalı oldu.

KosovaKaradag_KotorSahil

Yağmurun biraz hafiflemesiyle biz de gene makinelerle çıktık dışarı, koy’un çevresinde biraz yürüdük. 


KosovaKaradag_KotorKaleMerdiven

Sonrasında da gene Eski Şehri’in içinde gezmeye devam ettik. Yağmur kesilip, güneş yüzünü gösterince kaleye tırmanmaya karar verdik. Scorpio Cafe’de pek de kayda değer olmayan yemeğin ardından, 1.350 basamaklı zor bir etaba geçtik. Gün ışığının bize ne kadar eşlik edeceğini kestirmeye çalışarak başladık tırmanmaya. 





Bizim için bu tırmanış, aynı zamanda her basamakta yeni bir açı, yeni bir fotoğraf demek olduğundan normalden çok daha uzun sürdü kaleye tırmanmak. Yolun ortalarını geçtikten sonra kilise var, oradan geri dönenler oluyordu, biz merdivenlerin sonundaki sura kadar çıkma kararı almıştık 🙂 ki gün batımına yakın bunu gerçekleştirdik.

KosovaKaradag_KotorKaleKırmızı çatılardan yavaş yavaş uzaklaşıp, ulaşmak istediğimiz burca ulaştığımızda, bir köşesinden fiyordu daha  da güzel görme fırsatı bulduk. 

KosovaKaradag_KotorKaleden

Dönüşte hava tamamiyle kararmıştı, bu sefer farklı bir yoldan inip, eski şehrin güney kapısı civarına gelmiş olduk.

Akşam için tercihimiz, Kotor’un önerilen ilk yerlerinden olan “Galion Riblji”; güney kapının karşısında, denize doğru uzanan bir restaurant.

KosovaKaradag_KotorGoblindeBiz
Şahika’nın gözünden Galion ve Biz

Kasım ayında kış dönemi için kapatılan mekan için sezonda yer bulmanın çok zor olduğu söyleniyor. Rezervasyonumuz vardı, ama içerdeki müşterilerden o mevsimde rezervasyon olmadan da yer bulunabilir.

Yerel tatlar denemek istediğimizde ise Karadağ mutfağının ağırlıklı olarak et de içerdiğini söyledi garsonumuz. Tercihimiz deniz ürünlerinden ve beyaz şaraptan yanaydı.

KosovaKaradag_KotorGoblinYemek

Siparişleri verdikten sonra sıcak ekmek ve tereyağı tabağı geldi, hemen arkasından da masamızda servisi yapılan “Balık çorbası” (daha önce yediklerimden farklı olarak içinde domates bulunuyordu).
Deniz mahsülü deyince Şahika’nın da, benim de önceliğim ahtapot olur. Bu seferde ilk tercihimiz o yönde oldu, diğeri tercih ise lüfer. Ahtapot ızgara sebze; lüfer ise patatesli ıspanak ile servis edilmişti (ısmarladıklarımızı kardeş payı yaparak yemeği severiz biz :))

Okuduğumuz bloglarda da zaten belirtilmişti, gece hayatı daha çok Budva’da yaşanıyor, Kotor bu anlamda daha sakin olur diye. Gittiğimiz ay zaten ekim, olmayan gece hayatını aramak anlamsız. Ama muhabbet edip, sakince içkinizi yudumlayacaksanız sıkıntı yok, hatta tam da yerindesiniz. 

 

Perast ve Herceg Novi
Günün planı, kiraladığımız araçla (konaklama yaptığımız D&Sons araç kiralama hizmeti veriyormuş), karadan fiyordu dolaşmak ve Adriyatik kıyısı olan Herceg Novi’ye kadar gidip, geri dönmek. İlk defa yurtdışında araba kullanacağımdan biraz sıkıntıydım, öncesinde uymam gereken kurallarla ilgili Drajen bilgilendirme yaptı.

Kotor’dan sabah kahvaltı yapmadan hareket ettik (belirtmekte fayda var, kaldığımız pansiyonda kahvaltı servisi yok ama oda içinde ufak bir mutfak mevcut). 
KosovaKaradag_PerastSahil

Arabayı Perast  kasabasının girişinde, anayol kenarındaki cep otoparklardan birine parkettik. Kasabaya yürüyerek girdik. Yaklaşık 600 kişinin kışın yaşadığı bu küçük kasaba 16 kilisesi ve 17 piazzası ile farklı bir yer. 55m’lik çan kulesiyle Aziz Nicholas kilisesi öne çıkıyor. Kasabanın açıklarındaki iki küçük ada (Sveti Dorde ve Gospa od Skrpjela) kasabanın turistler için diğer çekici olan kısımları. 

KosovaKaradag_PerastCafe
Bahçesi olan Armoni Cafe’de kahvaltımızı yaptık. Bizim gibi turist olanlar müşteriler vardı, sabah kahvesini yudumlayan yerel halktan birileri de.









KosovaKaradag_PerastAdalar
Adalardan daha büyük olan Gospa od Skrpjela (ing. Our Lady of the Rock Island)’a 5 € karşılığında kıyıdan küçük teknelerle gitmek mümkün. Ada üstünde mavi-beyaz bir kilise var, bir de hediyelik eşya satan ufak bir dükkan. Sveti Dorde (ing. St. George) adası ise halka açık değil, küçük tekneler adaya giderken sırada diğer adayı da dışardan dolaştırılıyor.

Biraz daha kasabada dolaşıp, arabaya yürüyüp, Herceg Novi’ye doğru yola çıktık. Yol boyunca güney kıyılarımızda olduğu gibi su çiftlikleri var, genelde midye üretme çiftliklerini olduğunu öğrendik.

Hırvatistan’dan Karadağ’a girdiğinizde sizi karşılayan şehir, Kotor Koyu’nun (Bay of Kotor) girişinde yer alıyor. Temiz denizi, özellikle “eski şehir”deki mermer sokakları, kırmızı çatılarıyla Adriyatik kıyısının karakteristiğini devam ettirdiğini görmek mümkün. 

Tabelaları takip ederek, ana yoldan Herceg Novi‘ye girdik, müsait görünen bir yere parkettik (ancak merkeze bayağı uzakmışız:)). Ara sokaklardan (aslında bir çoğu merdivendi) sahile indik. Yazın dolup taştığını tahmin ettiğim yoldan merkeze kadar yürüdük. Turizm enformasyon ofisinden şehrin haritasını alıp devam ettik. 

Suriçi Kotor’a göre daha küçük ve ona göre daha eğimli. Zaten bütün şehir kıyıdan başlayarak göreceli daha eğimli bir arazi üzerine kurulu (bu da genelde çokça merdiven inip çıkmak anlamına geliyormuş bunu anlamış olduk).

KosovaKaradag_HercegNovi_StaviGrad

Kanlı Kule’ye (Kanli-Kula) çıktık surların dışından. 1482-1687 arasındaki Türk hakimiyetindeki dönemde hapishane olarak kötü nam salmış olan kule, şimdilerde sezonda konser-gösterilere ev sahipliği de yapıyor. Kulenin fiziki durumundan öte manzarası görülmeye değer (üstteki fotoğraf)

Sezon dışı olduğundan olsa gerek az sayıda turist var, çok fazla açık mekan yok, suriçinde. Saat kulesini ve kiliseyi görüp sahile indik.



KosovaKaradag_HercegNovi_KonobaFeralBiraz dolaştıktan sonra Lonely Planet’in önerisi olan Konoba Feral (Feral Meyhanesi)’e oturduk. Ön tarafında açık alanı var, küçük ama şirin bir yerdi. 

Bu sefer “best of (en iyiler)” yapıp midye, ahtapot yedik (araba kullandığımdan bira yok benim için). Ahtapot gene ızgara sebzeyle servis edilmişti.

Kotor’a döndüğümüzde, eski şehrin içinde kalmaya devam edip (ki surun hemen dışında bir alışveriş merkezi bile vardı) hediyelik eşya alma işine girdik. Artık soluklanmak istediğimizde de günlerdir gözümüze kestirdiğimiz pansiyonumuzun karşındaki “Old Winery”ı denedik. Canlı müzik de yapılan mekanda hem Balkan topraklarından, hem de farklı ülkelerden zengin bir şarap menüsü sunuyor. 
Budva
Karadağ’daki son günümüzde istikamet Kotorun daha güneybatısındaki Budva. Adriyatik kıyısında olan yerleşim tam bir kıyı kenti. Küçük eski kentini saymazsak, Türk kıyıları gibi, çarpık kentleşmenin kurbanı olmuş. Neyse eski şehrin (Stari Grad) hemen girişindeki açık otoparka parkettik arabayı, sur içine limanın yanındaki kapıdan girdik.

KosovaKaradag_BudvaAstoriaSurun kenarında diğer uca yürüdük. Astoria Beach’te yaptık kahvaltıyı denize karşı ayaklarımızı uzatarak. 
Bizim gibi sonbaharda yakıcı güneşin tadını çıkartmak isteyen diğer turistlerle birlikte. Şehrin içi Kotor’la kıyaslanmayacak kadar küçük, bu yüzden gezmek çok vaktimizi almadı. 



KosovaKaradag_BudvaMerkez1979’daki depremden sonra çoğunluğunun zarar gördüğü binalar artık çoğunlukla cafe-bar ve dükkanlardan oluşuyor. Mermer kaplı sokaklar ve mimarisi (kırmızı çatılar vs) Dubrovnik fotoğraflarını andırıyor. Şehrin ana meydanındaki kiliseyi ziyaret ettik, hediyelik eşya dükkanlarında gezindik ve yetti. Aradaki unlu mamüller satan küçük dükkanlarda çok tanıdık tatlara da rastgeldik 🙂 
Sveti Stefan
Budva’da yapılacak başka birşey kalmayınca görülecek listemizde olan Sveti Stefan’a doğru yol aldık. 5 km’lik yol biraz virajlı olsa da manzara muhteşem. 

KosovaKaradag_SvetiStefanYolGirişteki alanlardan birinde arabayı parkettik ve yürümeye başladık. biraz uzun bir mesafe idi yürüdüğümüz yol, ama ağaçların arasında gayet keyifliydi (dönüşte yorgunluk kısmını geçiyorum:))

 

 

15. yy’dan kalma kırmızı çatılı, taştan evlerle kaplı adacığın anakaraya bağlantısı yaya yolundan ibaret, yerleşimin içinde kilise mevcut. son dönemde lüks bir resorta dönüştürülmüş. Sezon dışı olduğu için girişimiz kapıdaki görevli tarafından engelleniyor (sezonda giden arkadaşlarım, oradaki mekanlarda yemek yeme fırsatı bulmuşlar). Biz de biraz sahilde yürüyüp, sıcak havadan bunalınca kumsaldaki az sayıdaki turist gibi Adriyatik’in tadını çıkardık (sezondışı olduğu için wc-kabin gibi gerekli alanları kapatmışlardı).

KosovaKaradag_SvetiStefanSahil


Dönüşte bir yere uğramadan, Kotor’a geri döndük. Drajen’le buluşma yeri olan (Balkanlarda zincir benzin istasyonu olan) Vuk Petrol’de buluştuk. Bir benzin istasyonu nasıl olabilir ki diye düşünmeniz olası ama binanın ikinci katı, güzel bir cafe aslında. Menüsü öyle bir yer için de uygun; salata, makarna, sandviç vs. içki satışı var. 


KosovaKaradag_KotorVukPetrolGiderayak yeni bir şeyler de tadabildik, hem de ben peynirli chopska salad (çoban salatası) yemeden dönmedim Balkanlardan 🙂 Siyah bira sevenlerdenseniz Karadağ’ın kendi markası olan Trebjesa’ın ürettiği Niksicko Tamno’tu denemeden ülkeden ayrılmayın derim.
Dönüş Yolu:
Drajen bizi Podgorica’daki otobüs terminaline bıraktı. Yerel saatle 21:30’da otobüs hareket edecekti. Gelişimizin aksine bu sefer bizimle birlikte bekleyen çoktu. Aralarında iki farklı Türk grubu vardı. Gelen otobüste dolu olunca (gelişimizdeki gibi biletinizde koltuk no vs yok) zar zor kendimize yer bulup yerleştik. Gene gelmiş olduğumuz güzergahtan Priştine’ye döndük.

Sabah gün ağırırken geldik Priştine otogarına. Gelişte gördüğümüz havalanının küçüklüğünden endişe edip, biraz daha otogarda zaman geçirmeyi tercih ettik. Saat 09:30 gibi otogardan taksi ile geçtik havalanına. Tahminimizin aksine içinde büyükçe bir cafesi vardı gidiş terminalinin, üstelik wi-fi kullanımı da vardı şansımıza :).
Sonrasında pasaport kontrolünden geçip (duty free çok küçük, bilginize) uçağımıza bindik ve rutin hayatlarımıza geri döndük.
Biliyorum, gene kendimi kaptırıp, uzun uzun anlattım herşeyi, özetlersek daha faydalı olacak sanki:
1- özellikle Türkçe basılmış bir kaynak yoksa Lonely Planet’ten ilgili bölümü satın alınabilirsiniz.
2- çay tiryakisi iseniz, yanınızda mutlaka götürün veya marketten en azından sallama olarak alın (çoğu zaman sıkıntı oluyor).
3- Karadağ’a gittiğinizde mutlaka Kotor’u görün. Hatta üşenmeyin surlara çıkın ve hem şehri, hem de fiyordları daha yüksekten seyredin (mümkünse gün batımında). yanınıza çok yük almayın ama suyu da ihmal etmeyin.
4- sezonunda gidecekseniz “Sveti Stefan”ı mutlaka görün (sezon dışında gidince bile güzeldi)
5- deniz mahsüllerinden mutlaka yiyin.
6- içki içiyorsanız, özellikle Niks marka yerel birayı (farklı ürünleri var:)) deneyin. Karadağ- Sırbistan ya da benzer yörelerde üretilmiş olan şaraplardan tadın.
kendime notlar:
1- yaz sezonunda bir daha git, denizin de tadını çıkar.
2- Hırvatistan vizesi ya da schengen vizesi al, Dalmaçya kıyılarını kesintisiz gör, hatta mümkünse bu turu Podgorica’ya uçup gerçekleştir.
3- mutlaka yerel bir pazara uğra, mümkünse taze meyve satın al.
4- unlu mamüller satan pastane- fırınlara uğramadan Türkiye’ye dönme 🙂
Ve son olarak benimle birlikte dağ-bayır-şehir dolaşıp, üstelik aç karnına benim fotoyu çekmemi her zaman sabırla bekleyen, yolculuk arkadaşım Şahika Öncü’ye de katılımından dolayı teşekkür etmek isterim 🙂
Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s